☆•·.·´¯`·.·•★ºl||l°G¡®Lc|üß °l||l°★ •·.·´¯`·.·•☆

ช่วงนี้งานเยอะมากมาย ไม่มีเวลาได้อัพเร้ยยย เน่ามาก...

ตอนนี้มีโน๊ตบุ๊คเป็นตัวของตัวเองแระ

กลับไปซื้อมาเมื่อวันจันทร์

อยากขอบคุณแม่มากๆเลย แม่ใจดี ให้เงินตังสองหมื่นกว่าๆๆ ที่เหลือต้องออกเอง ทำเอาตังเก็บหมดเลย 

ไม่มีเงินกินข้าวแร้ว อดยากหลายวัน

แต่ดีแร้วจาได้ผอมๆๆ

คิดถึงเพื่อนเก่าๆตอนเรียนมัธยมมากเลย รู้ตัวว่าไม่ได้ติดต่อใครเลยง่ะ  เพื่องคงตัดสายสัมพันธ์เราแร้วล่ะ T-T

ปล..หยี  ขอโทดที่ไม่ได้โทรไปหาเลยนะ

 ทราย โทดนะท่ไม่ได้โทร + รู้สึกว่าพูดไม่ถูกถ้าโทรไปหา

เบียร์ คิดถึงมึงอ่ะแต่ยังได้เจอกันในเอ็ม ยังพอได้ทักทาย

 

เมื่อวันก่อนเราคยคิดว่า

    เราต้องพยายามอีกสักแค่ไหน  มันถึงจะมากพอให้มันสำเร็จ

    เราอยากพยายามให้มากกว่านี้  แต่ทำไมถึงยังไม่พอ  พอที่จะทำให้มันสำเร็จ

    หรือสิ่งที่เราพยายามจะทำ  มันต้องใช้ความพยายามมากเกินกว่าที่ตัวเราจะทำได้

    เราเคยรู้สึกแย่ คิดว่า"จาไม่ทำแมร่งมานแร้ว กรูไม่เอาแร้ว" 

แต่เราก้อคิดถูก

    เราบอกกับตัวเองว่ายังไงก้อต้องลองดู ไม่ทำจารู้เหรอ(เหมือนชื่อปุ๋ยเลย  ...ไม่ลองไม่รู้...)

อยากบอกไว้เลย

 

เริ่มจากไรก่อนดีล่ะ..เอาเป็นว่าเรียนซัมเมอร์ผ่านมา 1 อาทิตย์แร้ว

เร็วจังเลย..แต่ว่าวิชาของซัมเมอร์ที่เรียนก้อโหดจัง

        Eng 3         ยิ่งโง่ๆๆ..ภาษาพ่อภาษาแม่อยู่

        Statistic(สะกดอย่างนี้รึป่าวไม่รู้)  ก้อเคยเรียนมาบ้างบางบทตอนม.5 อ่าแต่ไม่ชอบ..ไงก้อต้องมาทนเรียนในซัมเมอร์นี้

ชีวิตเหมือนจาไม่มีไรไปวันๆๆเลย..

วันพฤหัสที่29เม.ษ.เรียนเสร็จสี่โมงเย็นก้อกลับบ้านเลย...ได้ขึ้นรถก้อประมาณห้าโมงครึ่ง

กว่าจะถึงกรุงเทพก้อประมาณสามทุ่มแร้วอ่าเพราะรถมันวิ่งเข้าไปที่สุวรรณภูมิ(ครั้งแรกเลยที่ได้เข้าไปในสุวรรณภูมิ..เคยเห็นแต่ไกลๆๆ)

แต่กว่าจามาถึงหอพี่ได้ก้อต้องนั่งแท็กซี่เพราะดันลงรถไฟใต้ดินสถานนีผิดอ่า(ม่ายช่ายว่าหลงนะ..แต่ว่าไปหลงเชื่อคนบางคน)

เอาเป็นว่าถึงหอพี่ชายในคืนนั้นอย่างปลอดภัย    ได้มานั่งออนเอ็มยันเช้าเลย   ได้คุยกะคนคนหนึ่ง(เค้าน่ารักดีจัง)

พอเช้าก้อได้เวลานั่งรถกลับบ้านที่เพชรบุรี แต่กว่าจะขึ้นรถก้อแวะช้อปนิดหน่อยที่อนุเสาวรีย์(ตอนเช้าเหมือนไม่ค่อยมีไรเลย)

แล้วก้อได้กลับมาบ้านมาเจอน้องสาวที่รัก  มานหน้าขาวขึ้นเยอะเลย สวยขึ้นด้วย(สงสัยได้เชื้อพี่มา..อิอิ)

กลับไปบ้านแล้วก้อรู้สึกดีขึ้นมาเป็นกองเลย   ได้นอนคุยกะน้องที่ไม่ค่อยได้เจอกานเป็นเวลานาน

ที่สำคัญเจอแม่ ย่า ป้า อา..

แล้วเช้าวันเสาร์..เจ้สุผู้แสนดีก้อขับรถมารับให้ไปทำฟันด้วยกันแล้วก้อไปกินสเว่นเซ้นกาน(555++ได้กินไอศกรีมบ้างหลังจากกินแต่พิซซ่า)

ถ้าเราขับรถเป็นก้อคงดีกว่านี้อ่า..ป้าก้อไม่ยอมสอนให้หัดขับสักที  บอกแต่ว่าไม่อยากให้เป็นเกียร์ออโต้  อยากให้ขับเกียร์ธรรมดาให้ได้ก่อน

(ก้อรถเกียร์ธรรมดามานซ่อมอยู่แล้วจาได้เอามาขับไงอ่า..คันที่จอดอยู่แหละไม่ให้  ก้อเลยอดซะงั้นT-T)

แล้วก้อใช้เวลาในช่วงเย็นวันเสาร์อยู่กับพี่อ้อ

แล้ววันอาทิตย์ก้อมาถึง..ก้อเลยต้องกลับมายังกรุงเทพมหานคร

อุตสาห์มาแต่เช้า  แต่หาที่จอดรถที่งานหนังสือไม่ได้  

เลยต้องนั่งมาจอดรถไว้ที่หอพี่ก่อน  แล้วก้อนั่งรถแท็กซี่ไปอีกที

สรุปกว่าจะได้เข้างานก้อบ่าย 2  เดินเสร็จ ก้อหกโมงเย็น

ได้มาแต่โปสการ์ด 9 ใบ  สมุดโน๊ต 6เล่ม  หนังสือลดราเล่มละ20 บาท สองเล่ม  เดินซะเหนื่อยเลย...

เห็นซุ้มศูนย์หนังสือเกษตร  แล้วรู้สึกหดหู่  ไม่น่าสนใจเลย

สู้..จุฬาสิ  มีเสื้อสีชมพูส๊วยสวย  หว๊านหวานขาย  ดูดีอ่า(อย่าไขว้เขว..เราต้องรักในสถานบันจิ)

แล้วตอนเย็นก้อไปเดินเซ็นทรัล ลาดพร้าวมา  

เหอะๆๆ...ช้อปกระจายอีกแร้ว  ได้กระเป๋าใบใหม่  กะเสื้อกล้ามเอาไปใส่นอน กางเกงขาสั้นสีน้ำตาลหนึ่งตัว  หมดแระ500บาท

ทำไมไม่ยอมคิดให้ดี  ว่าห้าร้อยบาท  เราต้องยืนถึง 20ชั่วโมงในร้านพิซซ่า

แต่ช่างมานเถอะ..ใช้ตังไปแร้ว..ซื้อมาแร้วด้วย  ถูกใจอีกต่างหาก..อย่าคิดมากเลย

เอาเป็นว่าขอเล่าเรื่องราวไว้เท่านี้ก่อนแระกาน..โหลดออดิชั่นเสร็จพอดี..ขอไปซ้อมมือหน่อย..ห่างหายไปนาน

แล้วจามาเรียบเรียงเรื่องใหม่..กู๊ดบายน๊าค่า!!!