Name's's profile☆•·.·´¯`·.·•★ºl||l°G¡®Lc...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    March 12

    ความรักกับการรอคอย

    ทหารหนุ่มแอบหลงรักเจ้าหญิงเลอโฉม
    เขาตระหนักถึงความสูงส่งของเธอ
    เฉกเช่นเดียวกับที่ตระหนักถึงความต่ำต้อยตน
    แต่เขายังรวบรวมความกล้า เดินเสี่ยงตายเข้าไปบอกเธอว่า
    “รัก”
    และจะอยู่บนโลกต่อไปโดยไม่มีเธอไม่ได้
    เจ้าหญิงผู้เป็นดวงใจตอบเขาว่า
    ”ถ้าสามารถรอคอยอยู่ใต้ระเบียงห้องเธอได้ติดต่อกัน
    100 วัน 100 คืน เธอจะเป็นของเขาตลอดไป”

    ณ ใต้ระเบียง ทหารหนุ่มเฝ้ารอคอยอยู่ตรงนั้น
    วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า
    โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนกายไปไหน
    เขารอคอยในสายลมบาดผิว
    รอคอยในสายฝนกระหน่ำ
    รอคอยในความหนาวเหน็บของหิมะ
    วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า
    โดยมีเจ้าหญิงของเขาเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา
    เธอเห็นหยาดน้ำตาของเขาพรูพรายเป็นสาย
    จนกระทั่งในคืนที่ 99
    ทหารหนุ่ม หยุดร้องไห้
    หยุดรอคอย
    หยุดทุกอย่างไว้
    แล้วหันหลังเดินจากไป
    เรื่องนี้ไม่มีตอนจบ แต่มีบางคำถาม บางคำตอบในใจ
    ความรักของเธอกับเขาอาจจะเหมือน “นาฬิกาทราย “
    เมื่อฝ่ายหนึ่งเริ่มหมดรักไปในใจอีกฝ่ายหนึ่งกลับรัก ขึ้นมาใหม่เต็มเปี่ยม

    แต่บางทีทหารหนุ่มอาจตั้งใจแค่แสดงให้เห็นว่าเขารักเ ธอจริงแท้แค่ไหน

    แค่พิสูจน์ให้เห็น แต่ไม่ต้องการ ครอบครองไว้
    หรือบางทีเขาอาจเสียใจ
    ต้องตัดใจจากไปเพราะรักเขาถูกทำร้ายย่ำยี
    หรือบางทีเป็นเจ้าหญิงเองที่เสียใจ
    เพราะไม่เคยมีใครรักเธอได้อีกถึงเพียงนี้...

    ความรัก เป็นสิ่งที่ออกแบบไม่ได้
    ความรัก เป็นเรื่องที่บังคับใจกันไม่ได้
    ความรัก ที่บริสุทธิ์ คือ การให้...
    ให้โดยที่ไม่หวังว่าจะได้อะไรตอบแทน

    .........แต่ในความเป็นจริงแล้ว
    ผู้ที่ให้มักจะหวังอยู่ลึกๆ
    ที่จะได้ความรักเป็นสิ่งตอบแทน..เสมอ
    และเมื่อเค้าได้ ความรัก กลับมาแล้ว
    มีเพียงน้อยคนนักที่จะสามารถให้ในลักษณะนี้ได้ตลอดไป

    ความอดทนอยู่คู่กับความรักไม่ได้
    แต่ความเข้าใจต่างหากที่ควรเคียงคู่กันไป
    ถูกต้องที่ “เวลา” เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ทุกอย่าง
    โดยเฉพาะความรัก

    การประคองให้รักกันได้ตลอดไป
    เป็นสิ่งที่ยากกว่าการจะทำอย่างใรให้รักกัน

    เจ้าหญิงไม่ผิด และ ทหารผู้นี้ก็ไม่ผิด
    เพียงแต่เวลาของ ความรัก ของสองคนนี้...
    ไม่เท่ากันเท่านั้นเอง

    เราจะรู้ค่าของสิ่งของสิ่งหนึ่ง เมื่อเราได้รู้ว่า
    เรา...
    “ได้เสียมันไปแล้ว”
    ป.ล.เศร้าจัง  อยากให้มันจบดีกว่าอ่า.. 
         
    February 18

    วันอาทิตย์

    หน้าหนาวใกล้จะหมดไปแล้วล่ะ หน้าร้อนคงเขยิบใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

    บางครั้งที่เราว่ากันว่า หน้าหนาว

    สามารถทำให้ ทุกคนเหงาได้

    ไม่ใช่แค่เพียงหน้าหนาวเพียงหน้าเดียวหรอกนะ

    แต่ความหงามีทุกฤดูกาลเหละ

    ขึ้นอยู่กับสภาพหัวใจ

    หัวใจของเทอมีคนดูแลรึเปล่า

    หรือปล่อยให้รกร้างอยู่อย่างนั้น

    มีคนเข้ามา เติมเต็มอีกครึ่งที่หายไปรึเปล่า

    หรือจะปล่อยไปมันขาด ๆ ตอน ๆ อยู่อย่างนี้

    ก้อจิงอยู่ที่ไม่จำเป็นที่ต้องไปไขว้ขว้าหามัน

    เหมือนกับคำที่ว่า...

    "เมื่อเราวิ่งมันจะหนี หนีหัวใจ เมื่อเราอยู่เฉย รักจะเข้าใกล้ หัวใจเรา"

    เทอเกิดมาเพื่ออะไร เกิดมาเพื่อมีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ หรือเปล่า

    สิ่งที่เรียกว่าความทรงจำ

    บางครั้งอาจไม่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต

    ความทรงจำที่มีความ เจ็บปวด

    ความเหงา ความเสียใจ ความทรงจำแบบไหน

    ที่ไม่มีประโยชน์ต่อตัวเทอ

    ความทรงจำแบบไหนที่คอยตอกย้ำเทออยู่

    ไม่จำเป็นนิ ที่ต้องเก็บมันไว้  ลบมันออกไปซะบ้าง

    มันอาจจะไม่ง่ายหรอกใช่มั้ย ??

    เหมือนกับการลบคนที่เรารักออกไปจากหัวใจ ใช่มั้ยล่ะ

    ก้อจิงอยู่ที่มันไม่ง่าย แต่มันก้อ ไม่ใช่เรื่องที่ยาก เสมอไป

    เมื่อเราเปิดใจยอมรับมัน เชื่อว่า

    บนโลกใบนี้ยังมีคนที่โชคร้ายกว่าเรา

    สักกี่พันเท่า เชื่อว่าเราเป็นคนที่โชคดีที่สุดแล้ว

    ไม่จำเป็น ที่จะต้องทำใจให้ลืมคนที่เรารักไปให้ได้

    แต่แค่ค่อย ๆ คิดว่า ตัวเรามีค่ามากพอ

    ไม่สมควรให้หัวใจของเรากับคน

    ที่เค้าไม่คู่ควรกับเรา ความทรงจำ ไม่จำเป็นต้องลบ

    ห้หมดเสมอไปเพียงแต่ว่า อาจเก็บไว้

    ในสุดห้วงลึกของหัวใจ  แค่นั้นพอ ... 

    ป.ล.เราคิดถึงคนคนหนึ่ง  แต่เราก้อคุยกะเค้าไม่ได้  เพระเราไม่มีความสำคัญอารายกะเค้าอีกแร้ว
     
     
    เหนื่อยฉิบ..เลย
    วันนี้วันอาทิตย์ทำงานที่ร้านคนเดียวเลยอ่า
    คนอื่นๆๆเค้ากลับบ้านกานหมด..เราเลยต้องนั่งMakeพิซซ่าคนเดียวเลย
    ดีนะ..มี่พี่ๆๆมาช่วย..ไม่งั้นลำบากแย่
    เงินทองนี่มานหายากจริงๆๆ
    แต่เงินแล้วก้อสบายใจ...
    พรุ่งนี้วันจันทร์..ปกติต้องเรียน 3วิชา
    แต่ตอนนี้..ปิดคอร์สหมดแร้ว
    เลยไม่ต้องไปเรียน..แต่ก้อต้องอ่านหนังสือแระ...อ่านะสู้ๆนะเรา
     
     
    February 16

    ย้อนหลังวาเลนไทน์

    ผ่านมาวันวาเลนไทน์มา 2วันแระ..
    ชีวิตก้อยังเงียบเหงาอยู่ดี..
    ใกล้จะสอบFinal แระด้วย..หนังสือยังอ่านไม่จบสักวิชา
    26กุมภาพันธ์นี้  ก้อตัดสินชีวิดอีกแระ..ว่าเรียนมามีความรู้ไรบ้าง
    เมื่อวันศุกร์ที่แล้วกลับบ้านมา..ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนก็สนุกดี ได้เจอเพื่อนเก่า
    คิดถึงพ่อกะแม่ ได้กลับไปเจอแล้วดีใจ
    พ่อบอกว่าให้ตั้งใจเรียน เรียนให้จบ  จะได้สบาย
    ฟังพ่อพูดแล้วจาร้องไห้ (T-T)
    แต่เราก้อโตขึ้นแล้วนะ   ต้องรู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ
    อยากเป็นคนดี  เด็กดี กะเค้าบ้าง..
    เทอมนี้อยากได้เกรดมากกว่าเดิม  ต้องทำให้ได้นะเรา..สู้ๆๆ
    จาไม่คิดอะไรไร้สาระแล้ว
    ไม่มีใครรักเรา  เราก็รักตัวเราเอง  รักพ่อรักแม่ดีก่า  เพราะเค้ารักเรามากที่สุด
    ชีวิตยังอีกยาวไกล...หนทางชีวิตเรายังอีกยาวไกล..แค่เราทำวันนี้ให้ดีที่สุดก้อพอแระ (คำพูดปลอบใจตัวเอง)
    อ่านะ..ล้างซวยซะหน่อย ไปตัดผมหลังวาเลนไทน์  อกหักไม่มีคนรัก
    เพื่อจะโซคดีกะเค้าบ้าง  ขอเป็นเรื่องการเรียนก่อนแระกาน  เรื่องอื่นค่อยโชคดีตอนหลัง  หรือจะมาพร้อมๆกานก้อดีนะ
    มีรูปผมทรงใหม่มาให้ดู....(o'-'o)....หน้ากล๊มกลม...สบายหัวดีๆ...
    เหอะๆๆ..เอาผมออก..แล้วเอาความรู้มาใส่แทน(คงเป็นไปได้)
    ไงก้ออวยพรย้องหลัง   วันวาเลนไทน์ปีนี้   ขอให้ทุกคนมีความสุข  สมหวังทุงสิ่งอย่างแระกานนะ...
     
    January 31

    เซ็งง่า..ชีวิต

    ตอนว่างๆนะ....ก้อมีไรทำ
    พอมีงานนะ...ก้อมากองเต็มไปหมด
     
    เศร้า...T-T
     
    พรุ่งนี้ก้อจาได้ลองทำพิซซ่าแร้ว...ดีใจจัง
    อยากกลับบ้านแร้วง่า.....อยากเจอเพื่อนๆๆ
    แต่อีกใจก้ออยากทำงาน
    อ่านะ...ชีวิต
     
    January 23

    อ่านแล้วจำใส่ใจ..

     
     

    ถ้ าเ ข าม า ผ ลั ก ใ ห้ คุ ณ ล้ ม . . .แ ล้ ว คุ ณ ล้ ม แ ล ะ ร้ อ ง ไ ห้ อ ยู่ ต ร ง นั้ น คุ ณ ก็ คื อ ผู้ แ พ้
             
    แ ต่ ห า ก คุ ณ ไ ม่ ล้ ม แ ล ะ ยั ง ยื น อ ยู่ อ ย่ า ง ส ง่ า คุ ณ คื อ ผู้ ช น ะ
             
    อ ย า ก ร้ อ ง  . . .ร้ อ ง ไ ป ไ ม่ มี ใ ค ร ห้ า ม
              เ ชื่ อ ว่ า วั น นึ ง คุ ณ เ บื่ อ ที่ จ ะ ร้ อ ง ทุ ก ๆ วั น

    ค ว า ม เ ห ง า อ า จ ทำ ใ ห้ รู้ สึ ก อ้ า ง ว้ า ง แ ต่ ไ ม่ เ ค ย ทำ ใ ห้ ใ ค ร เ จ็ บ ป ว ด  
     
    จ ง รั ก ใ น ข อ บ เ ข ต ที่ จ ะ รั ก ไ ด้

    เ พ ร า ะ ค น บ า ง ค น เ กิ ด ม า เ พื่ อ จ ะ ใ ห้ เ ร า รั ก

    แ ต่ ไ ม่ ไ ด้ เ กิ ด ม า เ พื่ อ เ ป็ น ข อ ง เ ร า

    คิ ด ไ ว้ ซ ะ ว่ า เ มื่ อ ก่ อ น เ ร า ไ ม่ มี เ ค้ า เ ร า ก็ อ ยู่ ไ ด้

    ต อ น นี้ ไ ม่ มี เ ค้ า จ ะ ต้ อ ง ไ ป แ ค ร์ อ ะ ไ ร

       อ ย่ า คิ ด ว่ า เ ค้ า คื อ ค น ที่ ดี ที่ สุ ด

    ถ้ า เ ค้ า คื อ ค น ที่ ดี ที่ สุ ด จ ริ ง ๆ  เ ค้ า ค ง ไ ม่ ทำ ใ ห้ คุ ณ เ สี ย ใ จ ข น า ด นี้

    ล อ ง เ ปิ ด ใ จ ห า ค น ใ ห ม่ เ ค ย ไ ด้ ยิ น คำ นี้ มั๊ย เ ห นื อ ฟ้ า ยั ง มี ฟ้ า

    ยั ง มี ค น ที่ ดี ที่ สุ ด สำ ห รั บ คุ ณ  ยื น ร อ อ ยู่ ข้ า ง ห น้ า ก้ า ว เ ดิ น ต่ อ ไ ป

    อ ย่ า ย่ำ อ ยู่ กั บ ที่ อ ย่ า เ ดิ น ถ อ ย ห ลั ง ไ ป ห า

    อ ดี ต ที่ ทำ ใ ห้ คุ ณ เ สี ย ใ จ

     อย่ารักคนที่เค้าอยู่กับเราได้ แต่จงรักคนที่เค้าขาดเราไม่ได้ต่างหากหล่ะ 

     วั น นี้ อ า จเ ป็ น วั น ที่ ฝ น ต ก ฟ้ า ค รึ้ ม จ ง นึ ก ไ ว้ เ ส ม อ ว่ า ต้ อ ง มี ซั ก วั น ที่ อ า ก า ศ ส ด ใ ส

     พ รุ่ ง นี้ ต้ อ ง ดี ก ว่ า วั น นี้

    แ ล ะ วั น นี้ ต้ อ ง ผ่ า น ไ ป อ ย่ า ง มี ค่ า

     ค ว า ม ห วั ง ยั ง ไ ม่ ไ ก ล ห า ก ใ จ จ ะ ค ว้ า

    ข อ เ พี ย ง อ ย่ า ท้ อ แ ท้..... แ ค่ นั้ น เ อ ง

     
    December 31

    HaPPy New YeAr...คนเดียว

    เซ็งว่ะ...ปีใหม่กลับบ้านมาทั้งที
    แทนที่จะได้รู้สึกดี..กลับรู้สึกแย่มากกว่า
    ตอนอยู่มอนะ..โทรมาจังแระ  ถามว่าเมื่อไรจากลับบ้าน
    แต่พอกลับมานะทุกคนก้อทิ้งเราหมดเลย
    ไม่เห็นจะมีใครโทรมาหา...มาหาที่บ้านยังไม่มาเลย
    ที่พอไม่อยู่นะ..ทำมาพูดว่าอยากเจอ
    ปีใหม่ก้ออดไปเที่ยว...ทิ้งเรา..ไปเที่ยวกะแฟนกานหมด
    เป็นปีใหม่ที่แย่มากๆๆๆ...อยากร้องไห้ว่ะ..กูโดนทิ้งอีกแระ..พี่ๆไปเที่ยวกะแฟนกานหมด
    อย่าให้เรามีบ้างนะ....เชอะ...เซ็งๆๆๆ
    August 05

    สิ้นสุดกานที..สอบกลางภาค

        เหอะๆ..วันนี้สิ้นสุดกานทีของการสอบกลางภาค..แต่ก้อต้องมาเหนื่อยลุ้นอีกว่าจะได้คะแนนเปงยังไง

    สอบ Art ก้ออุตส่าห์ท่อง"อริยมรรค"แทบตาย---ไม่ออก สอบAccountให้เขียนอยากเขียนนะแต่คิดไม่ออก ---เลยเขียนแต่หัวงบ

    สอบ cal อยากบอกว่าข้อสอบก้อไม่ยากเลยอ่า..แต่ดูไปไม่มากพอจำวิธีไม่ได้หมด..เลยทำไปเท่าที่จะทำได้

    สอบ eng1 ข้อสอบง่ายนะแต่ทำไม่ได้อ่า..สงสัยได้เรียน eng 2ตอนซัมเมอร์แน่เลย

    สอบ manage เป็นวิชาที่ถ้าใครอ่านแล้วต้องทำข้อสอบ..ถ้าได้อ่านเต็มที่สัก3วันนะรับรอง AAA(แต่ไม่อ่าน)

    สอบ market เป็นวิชาที่อ่านแล้วไม่ออกเลย..เพราะต้องวิเคราะห์อย่างเดียว..เซ็งๆ..ท่องรูปภาพเต็มที่---ไม่ออก

        ชีวิตนี้จามีไรดีบ้างไหม อยากให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่ทำไมมันทำได้ยากเย็นอย่างนี้ สอบเสร็จอยากไปเที่ยว ก้อไม่มีเพื่อนไป ดีแต่พูดว่าอยากไป ตอนเย็นอยากเดินเล่น ฝนแมร่งก้อตก โทรศัพท์ ก้อโดนไวรัส ส่'ข้อความทั้งวันส่งจนตังหมด ต้องเอาไปซ่อมอีก อ่านหนังสือจนดึกจนสว่าง แต่ก้อทำข้อสอบไม่ได้ น้ำหนักก้อเพิ่ม อ้วนขึ้นมากมาย ชีวิตนี้จะได้เจอไรดีดีบ้างไหมเนี้ย..

    June 13

    อ่านแล้ว..ทำให้รู้สึกดี..

          อ่านดี ๆนะ... ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา  เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้  และบางครั้งก็อาจมีคนที่คิดถึงเราโดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน  บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียวมันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า สิ่งที่เราคิดทั้งหมดมันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝันมากกว่าการได้รับรู้ความจริง..
          การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า..เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า..ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย แต่โปรดจำไว้เถอะว่า หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้...ก็จงชอบต่อไปเถอะ 
          การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม"การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า
     
    ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้ากับความทุกข์
                            ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้าอันไหนมันหนักหนากว่ากัน 
    อย่าโทษตัวเอง ที่ มาเจอเค้าสายเกินไป... 
    อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้... 
    อย่าโทษโชคชะตาที่ ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน 
    แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง..ที่อย่างน้อย..
                            ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไปแต่ก็ยังได้พบ... 
    ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...
    ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เรา..ได้รู้จักกัน 
    คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง..คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง... 
    คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย...
    คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้าก็สามารถเปลี่ยน วันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ?
    แค่การได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด
    >>>>>>>>>...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ..