Name's's profile☆•·.·´¯`·.·•★ºl||l°G¡®Lc...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 04 เล่าเรื่องช่วงนี้งานเยอะมากมาย ไม่มีเวลาได้อัพเร้ยยย เน่ามาก... ตอนนี้มีโน๊ตบุ๊คเป็นตัวของตัวเองแระ กลับไปซื้อมาเมื่อวันจันทร์ อยากขอบคุณแม่มากๆเลย แม่ใจดี ให้เงินตังสองหมื่นกว่าๆๆ ที่เหลือต้องออกเอง ทำเอาตังเก็บหมดเลย ไม่มีเงินกินข้าวแร้ว อดยากหลายวัน แต่ดีแร้วจาได้ผอมๆๆ คิดถึงเพื่อนเก่าๆตอนเรียนมัธยมมากเลย รู้ตัวว่าไม่ได้ติดต่อใครเลยง่ะ เพื่องคงตัดสายสัมพันธ์เราแร้วล่ะ T-T ปล..หยี ขอโทดที่ไม่ได้โทรไปหาเลยนะ ทราย โทดนะท่ไม่ได้โทร + รู้สึกว่าพูดไม่ถูกถ้าโทรไปหา เบียร์ คิดถึงมึงอ่ะแต่ยังได้เจอกันในเอ็ม ยังพอได้ทักทาย
June 01 กาลครั้งหนึ่ง..กาลครั้งนี้..กาลครั้งหนึ่งกาลครั้งหนึ่ง. . .ฉันยังมีเธอ
เป็นเพื่อนที่แม้ไม่อาจพบเจอ แต่ก็ยังมองเห็น เพื่อนที่เข้าใจ และยอมรับในตัวตนที่ฉันเป็น เพื่อนที่ห่วงใย รับฟังเรื่องสุขและทุกข์เข็ญของกันและกัน กาลครั้งหนึ่ง. . .ฉันยังมีเธอ แม้ไม่ได้คุยกันสม่ำเสมอ แต่ก็ไม่ได้ห่างหาย เรายังถามไถ่ทุกข์สุข ผ่านความห่างไกล ให้รู้ว่าเธอและฉันยังมีเพื่อน ที่ห่วงใยอยู่อีกคน กาลครั้งหนึ่ง. . .ฉันยังมีเธอ แต่ภาพเพื่อนที่รักกัน กลับเบลอๆ เริ่มเลือนหาย เพื่อนที่คิดว่าฉันมีเขา เขามีฉัน เหมือนเพื่อนคนนั้นหายไป มิตรภาพที่อ่อนไหว ถูกพัดกระจายไปกับสายลม กาลครั้งนี้. . .ฉันยังมีเธอ. . . . . . .หรือเปล่า ยามที่ฉันเศร้า เธอยังเต็มใจอยู่ข้างกันไหม ยังอยากยิ้มด้วยกันหรือเปล่า เมื่อฉันสุขใจ ยังอยากรับรู้ความเป็นไปของฉัน อยู่บ้างไหมเธอ กาลครั้งนี้. . .ฉันยังมีเธอ. . . . .อยู่ไหม หรือเพราะเวลามันเปลี่ยนไป เราจึงควรห่างเหิน หรือเพราะถนนสายชีวิต ที่เราต้องต่างคนต่างเดิน หรือเพราะฉันบังเอิญทำผิด อย่างไม่น่าให้อภัย กาลครั้งไหนๆ. . .เธอยังมีฉัน ความรู้สึกที่มีให้ในวันนั้น วันนี้ยังคงเหมือนเก่า ฉันยังจดจำมันได้เสมอ ในทุกๆเรื่องราวระหว่างเรา ไม่ว่าเธอจะสุขหรือเศร้า. . ฉันยังอยากฟังเธอบอกเล่า. . เหมือนวันวาน May 21 ความคิดที่คิดได้เมื่อวันก่อนเราคยคิดว่า
เราต้องพยายามอีกสักแค่ไหน มันถึงจะมากพอให้มันสำเร็จ
เราอยากพยายามให้มากกว่านี้ แต่ทำไมถึงยังไม่พอ พอที่จะทำให้มันสำเร็จ
หรือสิ่งที่เราพยายามจะทำ มันต้องใช้ความพยายามมากเกินกว่าที่ตัวเราจะทำได้
เราเคยรู้สึกแย่ คิดว่า"จาไม่ทำแมร่งมานแร้ว กรูไม่เอาแร้ว"
แต่เราก้อคิดถูก
เราบอกกับตัวเองว่ายังไงก้อต้องลองดู ไม่ทำจารู้เหรอ(เหมือนชื่อปุ๋ยเลย ...ไม่ลองไม่รู้...)
อยากบอกไว้เลย
ตราบใดที่เรายังหวัง ยังฝัน
เราต้องมีความพยายามอย่างไม่สิ้นสุด
อย่าคิดว่าพยายามแค่นี้แค่นั้นพอ
ความพยายามมันมีไม่มีสิ้นสุด
ตัวเองเท่านั้นที่รู้วิธีใช้มัน
แล้วเราก้อผ่านทุกอย่างมาด้วยดี... April 27 สิ่งที่ฉันเป็น..ที่สุดต้องลากัน เจ็บปวดแจ่จำใจ
ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพันได้ร่วมทางกัน จนสุดหนทาง จากกันวันนี้เธอคงผิดหวังแต่ดีกว่าต้องทรมานกับสิ่งที่ฉันเป็น ที่สุดต้องลากัน เจ็บปวดแจ่จำใจ ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยผูกพันได้ร่วมทางกัน จนสุดหนทาง จากกันวันนี้เธอคงผิดหวังแต่ดีกว่าต้องทรมานกับสิ่งที่ฉันเป็น แล้วจะเข้าใจ.. ป.ล.ตอนแรกฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกเศร้าๆ
แต่ถ้าฟังดีดีแล้วมันทำให้รู้สึกว่าก้อดีนะ
April 02 อาทิตย์แรก..ของการเรียนซัมเมอร์เริ่มจากไรก่อนดีล่ะ..เอาเป็นว่าเรียนซัมเมอร์ผ่านมา 1 อาทิตย์แร้ว
เร็วจังเลย..แต่ว่าวิชาของซัมเมอร์ที่เรียนก้อโหดจัง
Eng 3 ยิ่งโง่ๆๆ..ภาษาพ่อภาษาแม่อยู่
Statistic(สะกดอย่างนี้รึป่าวไม่รู้) ก้อเคยเรียนมาบ้างบางบทตอนม.5 อ่าแต่ไม่ชอบ..ไงก้อต้องมาทนเรียนในซัมเมอร์นี้
ชีวิตเหมือนจาไม่มีไรไปวันๆๆเลย..
วันพฤหัสที่29เม.ษ.เรียนเสร็จสี่โมงเย็นก้อกลับบ้านเลย...ได้ขึ้นรถก้อประมาณห้าโมงครึ่ง
กว่าจะถึงกรุงเทพก้อประมาณสามทุ่มแร้วอ่าเพราะรถมันวิ่งเข้าไปที่สุวรรณภูมิ(ครั้งแรกเลยที่ได้เข้าไปในสุวรรณภูมิ..เคยเห็นแต่ไกลๆๆ)
แต่กว่าจามาถึงหอพี่ได้ก้อต้องนั่งแท็กซี่เพราะดันลงรถไฟใต้ดินสถานนีผิดอ่า(ม่ายช่ายว่าหลงนะ..แต่ว่าไปหลงเชื่อคนบางคน)
เอาเป็นว่าถึงหอพี่ชายในคืนนั้นอย่างปลอดภัย ได้มานั่งออนเอ็มยันเช้าเลย ได้คุยกะคนคนหนึ่ง(เค้าน่ารักดีจัง)
พอเช้าก้อได้เวลานั่งรถกลับบ้านที่เพชรบุรี แต่กว่าจะขึ้นรถก้อแวะช้อปนิดหน่อยที่อนุเสาวรีย์(ตอนเช้าเหมือนไม่ค่อยมีไรเลย)
แล้วก้อได้กลับมาบ้านมาเจอน้องสาวที่รัก มานหน้าขาวขึ้นเยอะเลย สวยขึ้นด้วย(สงสัยได้เชื้อพี่มา..อิอิ)
กลับไปบ้านแล้วก้อรู้สึกดีขึ้นมาเป็นกองเลย ได้นอนคุยกะน้องที่ไม่ค่อยได้เจอกานเป็นเวลานาน
ที่สำคัญเจอแม่ ย่า ป้า อา..
แล้วเช้าวันเสาร์..เจ้สุผู้แสนดีก้อขับรถมารับให้ไปทำฟันด้วยกันแล้วก้อไปกินสเว่นเซ้นกาน(555++ได้กินไอศกรีมบ้างหลังจากกินแต่พิซซ่า)
ถ้าเราขับรถเป็นก้อคงดีกว่านี้อ่า..ป้าก้อไม่ยอมสอนให้หัดขับสักที บอกแต่ว่าไม่อยากให้เป็นเกียร์ออโต้ อยากให้ขับเกียร์ธรรมดาให้ได้ก่อน
(ก้อรถเกียร์ธรรมดามานซ่อมอยู่แล้วจาได้เอามาขับไงอ่า..คันที่จอดอยู่แหละไม่ให้ ก้อเลยอดซะงั้นT-T)
แล้วก้อใช้เวลาในช่วงเย็นวันเสาร์อยู่กับพี่อ้อ
แล้ววันอาทิตย์ก้อมาถึง..ก้อเลยต้องกลับมายังกรุงเทพมหานคร
อุตสาห์มาแต่เช้า แต่หาที่จอดรถที่งานหนังสือไม่ได้
เลยต้องนั่งมาจอดรถไว้ที่หอพี่ก่อน แล้วก้อนั่งรถแท็กซี่ไปอีกที
สรุปกว่าจะได้เข้างานก้อบ่าย 2 เดินเสร็จ ก้อหกโมงเย็น
ได้มาแต่โปสการ์ด 9 ใบ สมุดโน๊ต 6เล่ม หนังสือลดราเล่มละ20 บาท สองเล่ม เดินซะเหนื่อยเลย...
เห็นซุ้มศูนย์หนังสือเกษตร แล้วรู้สึกหดหู่ ไม่น่าสนใจเลย
สู้..จุฬาสิ มีเสื้อสีชมพูส๊วยสวย หว๊านหวานขาย ดูดีอ่า(อย่าไขว้เขว..เราต้องรักในสถานบันจิ)
แล้วตอนเย็นก้อไปเดินเซ็นทรัล ลาดพร้าวมา
เหอะๆๆ...ช้อปกระจายอีกแร้ว ได้กระเป๋าใบใหม่ กะเสื้อกล้ามเอาไปใส่นอน กางเกงขาสั้นสีน้ำตาลหนึ่งตัว หมดแระ500บาท
ทำไมไม่ยอมคิดให้ดี ว่าห้าร้อยบาท เราต้องยืนถึง 20ชั่วโมงในร้านพิซซ่า
แต่ช่างมานเถอะ..ใช้ตังไปแร้ว..ซื้อมาแร้วด้วย ถูกใจอีกต่างหาก..อย่าคิดมากเลย
เอาเป็นว่าขอเล่าเรื่องราวไว้เท่านี้ก่อนแระกาน..โหลดออดิชั่นเสร็จพอดี..ขอไปซ้อมมือหน่อย..ห่างหายไปนาน
แล้วจามาเรียบเรียงเรื่องใหม่..กู๊ดบายน๊าค่า!!! March 12 ความรักกับการรอคอยทหารหนุ่มแอบหลงรักเจ้าหญิงเลอโฉม
เขาตระหนักถึงความสูงส่งของเธอ เฉกเช่นเดียวกับที่ตระหนักถึงความต่ำต้อยตน แต่เขายังรวบรวมความกล้า เดินเสี่ยงตายเข้าไปบอกเธอว่า “รัก” และจะอยู่บนโลกต่อไปโดยไม่มีเธอไม่ได้ เจ้าหญิงผู้เป็นดวงใจตอบเขาว่า ”ถ้าสามารถรอคอยอยู่ใต้ระเบียงห้องเธอได้ติดต่อกัน 100 วัน 100 คืน เธอจะเป็นของเขาตลอดไป” ณ ใต้ระเบียง ทหารหนุ่มเฝ้ารอคอยอยู่ตรงนั้น วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า โดยไม่ยอมขยับเขยื้อนกายไปไหน เขารอคอยในสายลมบาดผิว รอคอยในสายฝนกระหน่ำ รอคอยในความหนาวเหน็บของหิมะ วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า โดยมีเจ้าหญิงของเขาเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา เธอเห็นหยาดน้ำตาของเขาพรูพรายเป็นสาย จนกระทั่งในคืนที่ 99 ทหารหนุ่ม หยุดร้องไห้ หยุดรอคอย หยุดทุกอย่างไว้ แล้วหันหลังเดินจากไป เรื่องนี้ไม่มีตอนจบ แต่มีบางคำถาม บางคำตอบในใจ ความรักของเธอกับเขาอาจจะเหมือน “นาฬิกาทราย “ เมื่อฝ่ายหนึ่งเริ่มหมดรักไปในใจอีกฝ่ายหนึ่งกลับรัก ขึ้นมาใหม่เต็มเปี่ยม แต่บางทีทหารหนุ่มอาจตั้งใจแค่แสดงให้เห็นว่าเขารักเ ธอจริงแท้แค่ไหน แค่พิสูจน์ให้เห็น แต่ไม่ต้องการ ครอบครองไว้ หรือบางทีเขาอาจเสียใจ ต้องตัดใจจากไปเพราะรักเขาถูกทำร้ายย่ำยี หรือบางทีเป็นเจ้าหญิงเองที่เสียใจ เพราะไม่เคยมีใครรักเธอได้อีกถึงเพียงนี้... ความรัก เป็นสิ่งที่ออกแบบไม่ได้ ความรัก เป็นเรื่องที่บังคับใจกันไม่ได้ ความรัก ที่บริสุทธิ์ คือ การให้... ให้โดยที่ไม่หวังว่าจะได้อะไรตอบแทน .........แต่ในความเป็นจริงแล้ว ผู้ที่ให้มักจะหวังอยู่ลึกๆ ที่จะได้ความรักเป็นสิ่งตอบแทน..เสมอ และเมื่อเค้าได้ ความรัก กลับมาแล้ว มีเพียงน้อยคนนักที่จะสามารถให้ในลักษณะนี้ได้ตลอดไป ความอดทนอยู่คู่กับความรักไม่ได้ แต่ความเข้าใจต่างหากที่ควรเคียงคู่กันไป ถูกต้องที่ “เวลา” เป็นสิ่งที่พิสูจน์ได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะความรัก การประคองให้รักกันได้ตลอดไป เป็นสิ่งที่ยากกว่าการจะทำอย่างใรให้รักกัน เจ้าหญิงไม่ผิด และ ทหารผู้นี้ก็ไม่ผิด เพียงแต่เวลาของ ความรัก ของสองคนนี้... ไม่เท่ากันเท่านั้นเอง เราจะรู้ค่าของสิ่งของสิ่งหนึ่ง เมื่อเราได้รู้ว่า เรา... “ได้เสียมันไปแล้ว” ป.ล.เศร้าจัง อยากให้มันจบดีกว่าอ่า..
February 18 วันอาทิตย์หน้าหนาวใกล้จะหมดไปแล้วล่ะ หน้าร้อนคงเขยิบใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ บางครั้งที่เราว่ากันว่า หน้าหนาว สามารถทำให้ ทุกคนเหงาได้ ไม่ใช่แค่เพียงหน้าหนาวเพียงหน้าเดียวหรอกนะ แต่ความหงามีทุกฤดูกาลเหละ ขึ้นอยู่กับสภาพหัวใจ หัวใจของเทอมีคนดูแลรึเปล่า หรือปล่อยให้รกร้างอยู่อย่างนั้น มีคนเข้ามา เติมเต็มอีกครึ่งที่หายไปรึเปล่า หรือจะปล่อยไปมันขาด ๆ ตอน ๆ อยู่อย่างนี้ ก้อจิงอยู่ที่ไม่จำเป็นที่ต้องไปไขว้ขว้าหามัน เหมือนกับคำที่ว่า... "เมื่อเราวิ่งมันจะหนี หนีหัวใจ เมื่อเราอยู่เฉย รักจะเข้าใกล้ หัวใจเรา" เทอเกิดมาเพื่ออะไร เกิดมาเพื่อมีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ หรือเปล่า สิ่งที่เรียกว่าความทรงจำ บางครั้งอาจไม่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต ความทรงจำที่มีความ เจ็บปวด ความเหงา ความเสียใจ ความทรงจำแบบไหน ที่ไม่มีประโยชน์ต่อตัวเทอ ความทรงจำแบบไหนที่คอยตอกย้ำเทออยู่ ไม่จำเป็นนิ ที่ต้องเก็บมันไว้ ลบมันออกไปซะบ้าง มันอาจจะไม่ง่ายหรอกใช่มั้ย ?? เหมือนกับการลบคนที่เรารักออกไปจากหัวใจ ใช่มั้ยล่ะ ก้อจิงอยู่ที่มันไม่ง่าย แต่มันก้อ ไม่ใช่เรื่องที่ยาก เสมอไป เมื่อเราเปิดใจยอมรับมัน เชื่อว่า บนโลกใบนี้ยังมีคนที่โชคร้ายกว่าเรา สักกี่พันเท่า เชื่อว่าเราเป็นคนที่โชคดีที่สุดแล้ว ไม่จำเป็น ที่จะต้องทำใจให้ลืมคนที่เรารักไปให้ได้ แต่แค่ค่อย ๆ คิดว่า ตัวเรามีค่ามากพอ ไม่สมควรให้หัวใจของเรากับคน ที่เค้าไม่คู่ควรกับเรา ความทรงจำ ไม่จำเป็นต้องลบ ให้หมดเสมอไปเพียงแต่ว่า อาจเก็บไว้ ในสุดห้วงลึกของหัวใจ แค่นั้นพอ ... ป.ล.เราคิดถึงคนคนหนึ่ง แต่เราก้อคุยกะเค้าไม่ได้ เพระเราไม่มีความสำคัญอารายกะเค้าอีกแร้ว
เหนื่อยฉิบ..เลย
วันนี้วันอาทิตย์ทำงานที่ร้านคนเดียวเลยอ่า
คนอื่นๆๆเค้ากลับบ้านกานหมด..เราเลยต้องนั่งMakeพิซซ่าคนเดียวเลย
ดีนะ..มี่พี่ๆๆมาช่วย..ไม่งั้นลำบากแย่
เงินทองนี่มานหายากจริงๆๆ
แต่เงินแล้วก้อสบายใจ...
พรุ่งนี้วันจันทร์..ปกติต้องเรียน 3วิชา
แต่ตอนนี้..ปิดคอร์สหมดแร้ว
เลยไม่ต้องไปเรียน..แต่ก้อต้องอ่านหนังสือแระ...อ่านะสู้ๆนะเรา
February 16 ย้อนหลังวาเลนไทน์ผ่านมาวันวาเลนไทน์มา 2วันแระ..
ชีวิตก้อยังเงียบเหงาอยู่ดี..
ใกล้จะสอบFinal แระด้วย..หนังสือยังอ่านไม่จบสักวิชา
26กุมภาพันธ์นี้ ก้อตัดสินชีวิดอีกแระ..ว่าเรียนมามีความรู้ไรบ้าง
เมื่อวันศุกร์ที่แล้วกลับบ้านมา..ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนก็สนุกดี ได้เจอเพื่อนเก่า
คิดถึงพ่อกะแม่ ได้กลับไปเจอแล้วดีใจ
พ่อบอกว่าให้ตั้งใจเรียน เรียนให้จบ จะได้สบาย
ฟังพ่อพูดแล้วจาร้องไห้ (T-T)
แต่เราก้อโตขึ้นแล้วนะ ต้องรู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ
อยากเป็นคนดี เด็กดี กะเค้าบ้าง..
เทอมนี้อยากได้เกรดมากกว่าเดิม ต้องทำให้ได้นะเรา..สู้ๆๆ
จาไม่คิดอะไรไร้สาระแล้ว
ไม่มีใครรักเรา เราก็รักตัวเราเอง รักพ่อรักแม่ดีก่า เพราะเค้ารักเรามากที่สุด
ชีวิตยังอีกยาวไกล...หนทางชีวิตเรายังอีกยาวไกล..แค่เราทำวันนี้ให้ดีที่สุดก้อพอแระ (คำพูดปลอบใจตัวเอง)
อ่านะ..ล้างซวยซะหน่อย ไปตัดผมหลังวาเลนไทน์ อกหักไม่มีคนรัก
เพื่อจะโซคดีกะเค้าบ้าง ขอเป็นเรื่องการเรียนก่อนแระกาน เรื่องอื่นค่อยโชคดีตอนหลัง หรือจะมาพร้อมๆกานก้อดีนะ
มีรูปผมทรงใหม่มาให้ดู....(o'-'o)....หน้ากล๊มกลม...สบายหัวดีๆ...
เหอะๆๆ..เอาผมออก..แล้วเอาความรู้มาใส่แทน(คงเป็นไปได้)
ไงก้ออวยพรย้องหลัง วันวาเลนไทน์ปีนี้ ขอให้ทุกคนมีความสุข สมหวังทุงสิ่งอย่างแระกานนะ...
January 31 เซ็งง่า..ชีวิตตอนว่างๆนะ....ก้อมีไรทำ
พอมีงานนะ...ก้อมากองเต็มไปหมด
เศร้า...T-T
พรุ่งนี้ก้อจาได้ลองทำพิซซ่าแร้ว...ดีใจจัง
อยากกลับบ้านแร้วง่า.....อยากเจอเพื่อนๆๆ
แต่อีกใจก้ออยากทำงาน
อ่านะ...ชีวิต
January 23 อ่านแล้วจำใส่ใจ..
แ ต่ ห า ก คุ ณ ไ ม่ ล้ ม แ ล ะ ยั ง ยื น อ ยู่ อ ย่ า ง ส ง่ า คุ ณ คื อ ผู้ ช น ะ อ ย า ก ร้ อ ง . . .ร้ อ ง ไ ป ไ ม่ มี ใ ค ร ห้ า ม เ ชื่ อ ว่ า วั น นึ ง คุ ณ เ บื่ อ ที่ จ ะ ร้ อ ง ทุ ก ๆ วั น ค ว า ม เ ห ง า อ า จ ทำ ใ ห้ รู้ สึ ก อ้ า ง ว้ า ง แ ต่ ไ ม่ เ ค ย ทำ ใ ห้ ใ ค ร เ จ็ บ ป ว ด
จ ง รั ก ใ น ข อ บ เ ข ต ที่ จ ะ รั ก ไ ด้
เ พ ร า ะ ค น บ า ง ค น เ กิ ด ม า เ พื่ อ จ ะ ใ ห้ เ ร า รั ก แ ต่ ไ ม่ ไ ด้ เ กิ ด ม า เ พื่ อ เ ป็ น ข อ ง เ ร า คิ ด ไ ว้ ซ ะ ว่ า เ มื่ อ ก่ อ น เ ร า ไ ม่ มี เ ค้ า เ ร า ก็ อ ยู่ ไ ด้ ต อ น นี้ ไ ม่ มี เ ค้ า จ ะ ต้ อ ง ไ ป แ ค ร์ อ ะ ไ ร อ ย่ า คิ ด ว่ า เ ค้ า คื อ ค น ที่ ดี ที่ สุ ด ถ้ า เ ค้ า คื อ ค น ที่ ดี ที่ สุ ด จ ริ ง ๆ เ ค้ า ค ง ไ ม่ ทำ ใ ห้ คุ ณ เ สี ย ใ จ ข น า ด นี้ ล อ ง เ ปิ ด ใ จ ห า ค น ใ ห ม่ เ ค ย ไ ด้ ยิ น คำ นี้ มั๊ย เ ห นื อ ฟ้ า ยั ง มี ฟ้ า ยั ง มี ค น ที่ ดี ที่ สุ ด สำ ห รั บ คุ ณ ยื น ร อ อ ยู่ ข้ า ง ห น้ า ก้ า ว เ ดิ น ต่ อ ไ ป อ ย่ า ย่ำ อ ยู่ กั บ ที่ อ ย่ า เ ดิ น ถ อ ย ห ลั ง ไ ป ห า อ ดี ต ที่ ทำ ใ ห้ คุ ณ เ สี ย ใ จ อย่ารักคนที่เค้าอยู่กับเราได้ แต่จงรักคนที่เค้าขาดเราไม่ได้ต่างหากหล่ะ วั น นี้ อ า จเ ป็ น วั น ที่ ฝ น ต ก ฟ้ า ค รึ้ ม จ ง นึ ก ไ ว้ เ ส ม อ ว่ า ต้ อ ง มี ซั ก วั น ที่ อ า ก า ศ ส ด ใ ส พ รุ่ ง นี้ ต้ อ ง ดี ก ว่ า วั น นี้ แ ล ะ วั น นี้ ต้ อ ง ผ่ า น ไ ป อ ย่ า ง มี ค่ า ค ว า ม ห วั ง ยั ง ไ ม่ ไ ก ล ห า ก ใ จ จ ะ ค ว้ า ข อ เ พี ย ง อ ย่ า ท้ อ แ ท้..... แ ค่ นั้ น เ อ ง December 31 HaPPy New YeAr...คนเดียวเซ็งว่ะ...ปีใหม่กลับบ้านมาทั้งที
แทนที่จะได้รู้สึกดี..กลับรู้สึกแย่มากกว่า
ตอนอยู่มอนะ..โทรมาจังแระ ถามว่าเมื่อไรจากลับบ้าน
แต่พอกลับมานะทุกคนก้อทิ้งเราหมดเลย
ไม่เห็นจะมีใครโทรมาหา...มาหาที่บ้านยังไม่มาเลย
ที่พอไม่อยู่นะ..ทำมาพูดว่าอยากเจอ
ปีใหม่ก้ออดไปเที่ยว...ทิ้งเรา..ไปเที่ยวกะแฟนกานหมด
เป็นปีใหม่ที่แย่มากๆๆๆ...อยากร้องไห้ว่ะ..กูโดนทิ้งอีกแระ..พี่ๆไปเที่ยวกะแฟนกานหมด
อย่าให้เรามีบ้างนะ....เชอะ...เซ็งๆๆๆ August 05 สิ้นสุดกานที..สอบกลางภาคเหอะๆ..วันนี้สิ้นสุดกานทีของการสอบกลางภาค..แต่ก้อต้องมาเหนื่อยลุ้นอีกว่าจะได้คะแนนเปงยังไง สอบ Art ก้ออุตส่าห์ท่อง"อริยมรรค"แทบตาย---ไม่ออก สอบAccountให้เขียนอยากเขียนนะแต่คิดไม่ออก ---เลยเขียนแต่หัวงบ สอบ cal อยากบอกว่าข้อสอบก้อไม่ยากเลยอ่า..แต่ดูไปไม่มากพอจำวิธีไม่ได้หมด..เลยทำไปเท่าที่จะทำได้ สอบ eng1 ข้อสอบง่ายนะแต่ทำไม่ได้อ่า..สงสัยได้เรียน eng 2ตอนซัมเมอร์แน่เลย สอบ manage เป็นวิชาที่ถ้าใครอ่านแล้วต้องทำข้อสอบ..ถ้าได้อ่านเต็มที่สัก3วันนะรับรอง AAA(แต่ไม่อ่าน) สอบ market เป็นวิชาที่อ่านแล้วไม่ออกเลย..เพราะต้องวิเคราะห์อย่างเดียว..เซ็งๆ..ท่องรูปภาพเต็มที่---ไม่ออก ชีวิตนี้จามีไรดีบ้างไหม อยากให้พ่อแม่ภูมิใจ แต่ทำไมมันทำได้ยากเย็นอย่างนี้ สอบเสร็จอยากไปเที่ยว ก้อไม่มีเพื่อนไป ดีแต่พูดว่าอยากไป ตอนเย็นอยากเดินเล่น ฝนแมร่งก้อตก โทรศัพท์ ก้อโดนไวรัส ส่'ข้อความทั้งวันส่งจนตังหมด ต้องเอาไปซ่อมอีก อ่านหนังสือจนดึกจนสว่าง แต่ก้อทำข้อสอบไม่ได้ น้ำหนักก้อเพิ่ม อ้วนขึ้นมากมาย ชีวิตนี้จะได้เจอไรดีดีบ้างไหมเนี้ย.. June 13 อ่านแล้ว..ทำให้รู้สึกดี.. อ่านดี ๆนะ... ในขณะที่เราคิดถึงคน ๆ นึงตลอดเวลา เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ และบางครั้งก็อาจมีคนที่คิดถึงเราโดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน บางครั้ง การได้ฝันไปคนเดียวมันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า สิ่งที่เราคิดทั้งหมดมันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝันมากกว่าการได้รับรู้ความจริง..
การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า..เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4...และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า..ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย แต่โปรดจำไว้เถอะว่า หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้...ก็จงชอบต่อไปเถอะ
การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม"การตัดใจ"ต่างหาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยามที่คุณได้สบตาเค้ากับความทุกข์
ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้าอันไหนมันหนักหนากว่ากัน
อย่าโทษตัวเอง ที่ มาเจอเค้าสายเกินไป...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้... อย่าโทษโชคชะตาที่ ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง..ที่อย่างน้อย.. ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไปแต่ก็ยังได้พบ...
ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป... ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ยังทำให้เรา..ได้รู้จักกัน คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง..คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง... คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้มากมาย... คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้าก็สามารถเปลี่ยน วันที่หมองหม่น...ให้กลายเป็นวันที่สดใส เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ? แค่การได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด >>>>>>>>>...นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ.. |
|
|
